Jean-Honoré Fragonard (1732-1806)
Fragonard was in de leer geweest met Chardin en Boucher. In 1752 won
hij de prix de Rome. Officiële erkenning van zijn werk kwam dus
op vrij jonge leeftijd. Zijn werken vonden vervolgens goed de weg naar
de markt. Naar aanloop van de franse revolutie werd zijn werk echter
minder gewaardeerd.De rococo stijl was toen
uit de gratie en werd opgevolgd door het neo-classicisme
en de romantiek. Hij is vervolgens
tot armoede vervalen. Toen hij stierf was de eens beroemde schilder
een onbekende geworden.
Aanvankelijk schilderde Fragonard hoofdzakelijk historiestukken die
vrij conventioneel van aard waren. Vanaf 1760 maakte hij vele uitgesproken
luchtige schilderijen die voorzien zijn van een erotisch getinte sfeer.
De sensualiteit van Boucher’s werken heeft hem vast geïnspireerd.
Zijn werken werden gekocht door particuliere verzamelaars.Hij hoefde
zich daardoor niet aan te passen aan de officiële kunstwereld.
Fragonard zijn werk heeft veel te danken aan het oeuvre van Watteau.
Beiden hebben de vrije tijd van de welgestelde als onderwerp gekozen
alsook sensueel getint werk. Het werk van Watteau vertoont emotionele
diepte terwijl de doeken van Fragonard, m.n. diegene die na 1860 vervaardigd
zijn, vaak uitgesproken frivool zijn. Ook is de penseelvoering van Fragonard
spontaner en breder opgezet. Opvallend is zijn kleurgebruik, zijn palet
doet onnatuurlijk aan door het vele wit wat hij in zijn kleuren mengt.
Mensen beeldt hij gewoonlijk uit in zeer beweeglijke elegante poses.
|
