Hoog-gotiek

De 13e-eeuwse hoge gotiek straalt evenwicht uit, vooral in de architectuur. De eenvoudige drie-indeling van de muren in Chartres werd een voorbeeld voor veel andere bouwmeesters uit die periode. Met de overwinning op hoogte, bereikt door hun expertise, verfijnden bouwmeesters de architectonische verhoudingen, zodat structuren een nog grotere hoogte leken te bereiken. De rayonante stijl, genoemd naar de straalvormige traceringen in de roosvensters, verscheen rond het midden van de eeuw in Frankrijk. Ook de beeldhouwkunst bereikte een moment van evenwicht door de mengeling van idealisering en observatie van natuurlijke details. Het meest kenmerkende beeld van de eeuw is dat op de deurstijl van het gotische portaal, geanimeerd door een meer levensechte weergave van de anatomie, door de aanzet tot geïndividualiseerde gelaatsuitdrukkingen en door een meer fantasierijke behandeling in de plooiing van draperieën.

Het is tevens de eeuw van gebrandschilderd glas en schitterend geïllumineerde manuscripten. Glas in donkere kleuren vormt een integraal deel van het effect van de gotische kathedraal, waarvan de lichte stenen oppervlakten werden verdoezeld door het gekleurde licht. Individuele vensters dragen met hun complexe iconografische programma's bij aan de rijkdom aan symboliek van de kathedraal. Illuminaties in manuscripten, een bloeiende kunstvorm omdat meer mensen boeken wilden bezitten, worden nog weelderiger, met bladgoud en rijke kleuren. Elegante lijnvoering, gracieuze figuren en pogingen tot driedimensionaliteit maken van deze periode een hoogtepunt in de productie van mooie boeken.  [1]