de Amsterdamse school (ca. 1912-1930)

Deze benaming verwijst naar een groep architecten die hoofdzakelijk werkzaam waren in Amsterdam. De bekendste onder hen zijn Michel de Klerk (1884-1923), Johan Melchior van der Mey (1878-1949) en Pieter Lodewijk Kramer (1881-1961). Deze architecten werkten vaker in samenwerkingsverband en hadden ook allen voor E. Cuypers gewerkt. Zij werden o.a. geïnspireerd door Hendrik Petrus Berlage. Het rationalisme dat kenmerkend is voor de ontwerpen van deze oudere architect en zich vertaald in relatief sobere architectuur wordt afgewijzen. Wat hen echter sterk inspireerde is de schoonheid die Berlage wist te bereiken d.m.v. materiaalsoort (m.n. zijn voorkeur voor mooie bakstenen). De art nouveau architectuur was eveneens een inspiratiebron, m.n. het werk van Gaudi en van de Velde. Dit uit zich vooral in de niet functionele vormgeving van een schitterende decoratieve aard. Rondingen en golvende lijnen zijn niet zelden in hun gebouwen verwerkt. De huid van de gebouwen wordt hoofdzakelijk gevormd door bakstenen. Grote glasoppervlakten, beton en staal maakten geen onderdeel van de uiterlijke verschijningsvorm. Daarmee onderscheidden zij zich duidelijk van veel van hun tijdgenoten. Hun bouwstijl wordt gewoonlijk gerekend tot de expressionistische architectuur. Bekende monumenten van hun hand zijn het Scheepsvaarthuis (1911-1916) en de Dageraad. Dit laatste werk is minder uitbundig en daardoor kenmerkend voor hun latere stijl